Ksa-voorzitter mist Europese aanpak illegaal gokken in Kamerdebat (en wij ook)

De Tweede Kamer keek tijdens het commissiedebat Kansspelen vooral naar wat Nederland zelf kan regelen. Volgens Ksa-voorzitter Michel Groothuizen bleef daardoor een wezenlijk probleem liggen: illegale gokbedrijven, betaalroutes en grote internetplatforms houden niet op bij de grens. Groothuizen reageert in een blog van de Kansspelautoriteit op het debat van 3 september 2026. Hij is positief over de voorbereiding van staatssecretaris Claudia van Bruggen en over de aandacht voor illegaal aanbod. Toch mist hij een duidelijke Europese aanpak. “De internationale handhavingscapaciteit was nauwelijks een gespreksonderwerp”, schrijft hij.

Boetes stoppen bij een bedrijf zonder vaste voordeur

Daar zit volgens Groothuizen de zwakke plek. Een toezichthouder kan een forse boete opleggen, maar de inning loopt vast als een aanbieder van juridische entiteit wisselt of vanuit een lastig bereikbaar land werkt. Hij noemt de Comoren als voorbeeld. Voor websites, advertenties en betalingen is de Ksa bovendien afhankelijk van bedrijven die internationaal opereren.

De Kamer vroeg tijdens het debat wel naar het blokkeren van illegale goksites. Van Bruggen wil ook onderzoeken of toezichthouders met een valse identiteit onderzoek mogen doen. Dat zijn nationale instrumenten. Een Europese handhavingsdienst, gezamenlijke Europese bevoegdheid of bindende opdracht aan platforms ligt niet klaar.

Na het debat werd al vastgelegd dat Van Bruggen de Kamer over zes kansspeldossiers schriftelijk moet bijpraten. Europese opsporingscapaciteit staat niet als afzonderlijk vervolgonderwerp in die registratie.

Nepversie van 113.nl laat de werkwijze zien

Het opiniestuk noemt een nagebouwde versie van 113.nl die bezoekers naar illegale goksites leidde. Een ander voorbeeld betreft aanbieders die advertenties richten op mensen die zoeken naar gokken ondanks een inschrijving in het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen (Cruks). Juist die spelers hebben bewust een gokstop genomen. De Ksa probeert de zichtbaarheid en betaalmogelijkheden van zulke aanbieders te beperken. Daarvoor zoekt de toezichthouder samenwerking met technologiebedrijven, internetproviders en betaaldienstverleners. Groothuizen vindt dat Nederland tegenover die internationale partijen te weinig gewicht heeft. Europese regels moeten medewerking volgens hem afdwingbaar maken.

Een half miljard belastingverlies, maar zonder rekensom

Groothuizen verbindt zijn oproep aan drie grote cijfers. Van iedere euro die Nederlanders vergokken zou de helft naar de illegale markt gaan. Nederland zou daardoor ruim een half miljard euro aan belasting mislopen. Ook schrijft hij dat de wereldwijde illegale gokomzet groter is dan het bruto binnenlands product van vrijwel ieder land. De blog laat bij de laatste twee beweringen geen bron of berekening zien. Zo blijft onduidelijk over welke periode het belastingbedrag is berekend en welke vormen van gokken meetellen in de wereldwijde vergelijking. De bedragen kunnen daarom niet als nieuwe, zelfstandig controleerbare Ksa-cijfers worden gepresenteerd.

De uitspraak over de Nederlandse illegale markt sluit wel aan bij een eerder gepubliceerde Ksa-schatting over het online brutospelresultaat. In april schreef OnlineCasino.Amsterdam dat de illegale goksector groeit terwijl de legale markt stagneert. Ook dat blijft een schatting: omzet bij aanbieders zonder vergunning is per definitie moeilijk volledig te meten.

Groothuizen wil politieke druk vanuit Den Haag

Over een hogere minimumleeftijd van 21 jaar en een beperking van het aantal vergunninghouders is de Ksa-voorzitter minder enthousiast dan sommige Kamerleden. Zijn blog draait uiteindelijk om een andere keuze. Den Haag moet volgens hem in Brussel aandringen op regels en capaciteit voor de aanpak van aanbieders die zich aan nationaal toezicht onttrekken. Van Bruggen begrijpt die noodzaak volgens Groothuizen, maar een concrete uitwerking ontbreekt. Daarmee verandert de blog zelf niets aan de bevoegdheden van de Ksa. Het is een oproep aan de Kamer om van Europese handhaving een politiek dossier te maken.