De nieuwe aflevering van Verslaafd aan Verliezen stelt een terechte vraag: hoe goed beschermen online casino’s een 22-jarige die bewust steeds riskanter gaat spelen? Het antwoord van Spuiten & Slikken is redelijk hard aangezet. Alleen worden in de uitzending verschillende regels door elkaar gehaald. Daardoor klinkt een deel van de conclusie stelliger dan de test kan dragen. In de bijna vijftig minuten durende uitzending van Spuiten & Slikken maakt redacteur Syb Faes op één dag accounts aan bij drie online casino’s. Hij stort geld, verhoogt limieten, jaagt verliezen na en zet uiteindelijk €1.000 in op één draai aan de roulettetafel.
Presentator Max Terpstra en de geraadpleegde deskundigen zien weinig zichtbare tegenwerking. De onrust daarover is begrijpelijk. De drie geteste aanbieders zijn TOTO, Unibet en 711. Ze staan alle drie in de vergunninginformatie van de Kansspelautoriteit (Ksa). Dit is dus geen test van illegale goksites, maar van het aanbod dat juist onder Nederlands toezicht hoort te staan.
Niet iedere goksite werd legaal
De uitzending begint met de mededeling dat online gokken vijf jaar geleden legaal werd. Dat is begrijpelijke spreektaal, maar juridisch mist er een beslissend woord: vergund. Sinds 1 oktober 2021 mag online gokken in Nederland worden aangeboden door bedrijven met een vergunning van de Ksa. Buitenlands of ander online aanbod zonder zo’n vergunning bleef verboden. Dat onderscheid is meer dan een voetnoot. Alleen vergunninghouders moeten spelers vooraf in Cruks controleren, Nederlandse speellimieten toepassen, speelgedrag volgen en gegevens in een controledatabank bewaren. Illegale casino’s vallen buiten dat stelsel en kunnen de Nederlandse beschermingsregels negeren. De uitzending laat juist zien of de bescherming bij legale aanbieders in de praktijk overtuigt.
€150 is geen maandmaximum
De duidelijkste foute aanname zit rond minuut 27. De voice-over zegt dat iemand onder de 24 jaar “maar maximaal €150 per maand” mag storten, tenzij die persoon een verzoek indient om het bedrag te verhogen. Die €150 is geen wettelijk maandmaximum. Het is de grens waarboven een jongvolwassene eerst persoonlijk contact moet hebben met de aanbieder voordat een hogere maandelijkse stortingslimiet kan worden ingesteld. Tijdens dat gesprek moet de speler onder meer bevestigen dat het gekozen bedrag verloren kan gaan. Een verhoging van een bestaande limiet gaat pas na zeven dagen in.
Daarnaast bestaat een tweede grens. Komt een speler van 18 tot en met 23 jaar boven €300 aan netto stortingen in een kalendermaand, dan moet de aanbieder verdere stortingen in beginsel blokkeren. Alleen wanneer de financiële draagkracht voldoende, correct en controleerbaar is vastgesteld, kan een hogere grens verantwoord zijn. Voor spelers vanaf 24 jaar ligt deze nettostortingsgrens op €700. De Ksa behandelt beide bedragen afzonderlijk in haar uitleg over de zorgplicht. OCA legde het verschil tussen de contactgrens en de nettostortingsgrens eerder uitgebreid uit. De uitzending behandelt de €150 grens alsof beide regels hetzelfde zijn.
Van driehonderd naar negenduizend euro
Na het verhogen van de limieten maakt het programma een rekensom. Wie bij ongeveer dertig online casino’s een account opent, zou volgens de makers iedere maand €9.000 kunnen vergokken “zonder dat er echt een alarmbel afgaat”. Dertig maal €300 is inderdaad €9.000. Toch zegt die som iets anders dan de voice-over suggereert. De €300 gaat over netto stortingen per aanbieder. Het bedrag is geen vrijbrief om €300 zonder controle te verliezen. Iedere vergunninghouder moet daarnaast de speelfrequentie, speelduur, hoogte van inzetten, nachtelijk spel, plotselinge veranderingen en pogingen om verliezen terug te winnen volgen.
Nederland heeft nog geen centrale financiële limiet die alle vergunde aanbieders samen bestrijkt. In de monitoringsrapportage van april 2026 schrijft de Ksa dat spelers sinds de invoering van de nettostortingsgrens vermoedelijk meer accounts gebruiken. Alleen volgt daar niet uit dat op dertig accounts geen enkel signaal of interventie ontstaat.
De wet is minder leeg dan wordt gezegd
Al vroeg in de video klinkt dat wettelijk “eigenlijk niks” is vastgelegd over risicovol gokgedrag. Later wordt gezegd dat ieder gokbedrijf zelf bepaalt wanneer gedrag echt riskant wordt. Er bestaat inderdaad geen eenvoudige tabel waarin één inzet, één speelduur of één verlies automatisch leidt tot dezelfde ingreep. De aanbieder moet het gedrag van de individuele speler analyseren. Dat maakt de uitvoering vatbaar voor verschillen en fouten. De regels laten aanbieders echter niet volledig vrij.
De Beleidsregel verantwoord spelen noemt concrete signalen. De Ksa schrijft ook dat online aanbieders vrijwel onmiddellijk automatisch moeten kunnen reageren. Als direct ingrijpen niet mogelijk is, moet een signaal in beginsel binnen een uur zijn herkend en moet binnen het volgende uur een passende interventie kunnen volgen. Dat open karakter is dus een serieus discussiepunt. “Er is niets vastgelegd” gaat veel verder dan de regels toelaten. Bovendien worden vergunninghouders vrij regelmatig beboet of krijgen te maken met bindende aanwijzingen.
Die inzet van duizend euro
Het opzienbarendste moment volgt aan de roulettetafel. Faes heeft eerder gewonnen en zet daarna €1.000 van zijn speelbanksaldo op één draai. Vlak daarvoor zegt Terpstra dat het casino de zorgplicht niet nakomt als er niet wordt ingegrepen. Na het verlies verschijnt geen zichtbare waarschuwing. De inzet is extreem. Samen met het najagen van verliezen en de snelle verhoging van bedragen ontstaat een patroon dat een aanbieder serieus moet beoordelen. De Ksa noemt ook het grotendeels verspelen van een gewonnen bedrag als mogelijk signaal.
Een automatische juridische grens van €1.000 bestaat echter niet. De nettostortingsgrens gaat over geld dat naar het account wordt overgemaakt, verminderd met uitbetalingen. Een inzet uit eerder gewonnen saldo is iets anders. Een interventie hoeft bovendien niet altijd als pop-up in beeld te verschijnen. Voor niet-directe interventies hanteert de Ksa in beginsel een venster van maximaal twee uur. De uitzending toont een zorgelijk speelpatroon. Zij toont niet welke signalen achter de schermen zijn geregistreerd, of later contact volgde en welke informatie de aanbieder over deze speler had. Zonder die gegevens is “ze komen de zorgplicht niet na” geen vaststelling, maar een vermoeden.
Achter de roulettetafel
Op een ander moment typt Faes in de chat dat hij zijn verlies moet terugwinnen. De live dealer remt hem niet af en gaat door met het gebruikelijke spelpraatje. Dat is een pijnlijk beeld. Een zin over verlies najagen hoort bij een vergunde aanbieder niet achteloos voorbij te gaan. Toch is de dealer niet automatisch de medewerker die het speelgedrag beoordeelt of interventies uitvoert. De vergunninghouder blijft verantwoordelijk voor de zorgplicht, ook wanneer een externe spelprovider de live tafel levert. De video laat niet zien of het chatbericht bij de aanbieder terechtkwam, als signaal werd opgeslagen of onderdeel werd van een bredere analyse. De zichtbare reactie verdient kritiek. Voor een oordeel over het volledige controlesysteem is meer nodig.
De toezichthouder kijkt wel mee
Aan het einde komt een reëel probleem aan bod. De Ksa kan voor een mysteryshoppingtest niet zomaar een geloofwaardig spelersaccount onder een valse identiteit openen. De toezichthouder heeft zelf gevraagd om bruikbare valse identiteitsbewijzen voor dit soort onderzoek. Daarmee is de Ksa niet blind voor wat er online gebeurt. Vergunninghouders moeten speelgegevens vrijwel direct opslaan in een aparte controledatabank waartoe de toezichthouder toegang heeft. De Ksa kan aanvullende datasets en spelersdossiers opvragen. Juist via dossieronderzoek zijn de afgelopen jaren overtredingen vastgesteld en sancties opgelegd.
Zo kreeg 711 in juni 2026 een boete van €886.000 wegens tekortkomingen in tien oudere spelersdossiers. Dat besluit ging over de periode tot juni 2024 en bewijst niets over de test uit deze uitzending. Het laat wel zien dat de Ksa via spelersdata en dossieronderzoek tot een handhavingsbesluit kan komen. Een echt account zou de toezichthouder wel een ander soort zicht geven. Dan is te zien wat een speler op het scherm krijgt, hoe een chat verloopt en welke waarschuwing op welk moment verschijnt. Op dat punt raakt de uitzending een bestaande beperking. De stap naar het beeld van een toezichthouder die de praktijk niet kan controleren is te groot.
Wat overeind blijft
De aflevering laat goed zien hoe verschillend vergunde casino’s hun waarschuwingen en limietgesprekken vormgeven. Ook is het terecht dat de makers vragen stellen bij een contactmoment dat soms neerkomt op drie varianten van dezelfde vraag. De versnippering over meerdere accounts is eveneens een zwakke plek in de Nederlandse bescherming. Om te kunnen zeggen dat een aanbieder de regels brak, had het programma de hele tijdlijn moeten tonen: stortingen, inzetten, speelduur, chats, waarschuwingen, blokkades en contact achteraf. Ook een reactie van de drie bedrijven ontbreekt. Met die gegevens was duidelijk geworden of de zorgplicht echt faalde, of dat vooral de zichtbare voorkant van het systeem tekortschiet.
Gepubliceerd op .